Thoughtless Ramblings

(CC: by-nc-sa)

Οι σκιές μεγαλώνουν, πέφτει σκοτάδι. Στην ανυπαρξία τ’ουρανού οι όγκοι μεγαλώνουν και σβήνουν οι ατέλειες και οι λεπτομέριες από τα αντικείμενα.

Μπορεί επίσης να παίξει περίεργα παιχνίδια στις αισθήσεις. Όσα λιγότερα βλέπουμε, τόσα περισσότερα συμπληρώνουμε με τη φαντασία μας. Και η ύπουλη ησυχία που διακόπτεται μόνο από κάποιο περιστασιακό γαύγισμα ή τον απόηχο ενός αυτοκινήτου που κινείται στο βάθος συμπληρώνει ή μάλλον ενισχύει το αίσθημα της ανασφάλειας.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο… Προορισμός δεν υπάρχει, αφήνω το δρόμο να με οδηγήσει.

Ακόμα και τα πιο γνωστά περάσματα αποκτούν μια διαφορετική διάσταση τη νύχτα.

Το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο απόκοσμο με τη βοήθεια της υγρασίας που υπάρχει διάχυτη στην ατμόσφαιρα.



Τελικά, δεν είναι τυχαίο το ότι η Νύχτα είναι γένους θυλικού…


Καληνύχτα σας

(φωτογραφίες: CC: by-nc-sa)

Συννεφιά σήμερα, αλλά χωρίς ιδιαίτερο κρύο. Ό,τι έπρεπε δηλαδή για περίπατο με τη φωτογραφική στο χέρι.

Με ελκύει ιδιαίτερα το θέμα των τεχνητών αντικειμένων που για οποιονδήποτε λόγο έπαψαν να είναι χρήσιμα και αφέθηκαν στη φροντίδα των στοιχείων της φύσης.

Ένα βάψιμο, αλλαγή στους ιμάντες και θα έλεγε κανείς οτι δε σταμάτησε ποτέ να δουλεύει..

Τα ίδια αντικείμενα που όντας συνηθισμένα και καθημερινά όταν χρησιμοποιούνται αποκτούν μια ιδιαίτερη διάσταση αφού εγκαταλειφθούν.

Και η ευκολία με την οποία βρίσκω τέτοια θέματα υποδυκνείει το επίπεδο (ή μάλλον την έλλειψη) της περιβαλλοντικής μας συνείδησης

Τουλάχιστον ο ήλιος που έδυε μου υποσχέθηκε οτι η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη…



(φωτογραφίες: CC: by-nc-sa)

Ο Thomas L. Friedman στο βιβλίο του “The Lexus and the Olive Tree” χρησιμοποιεί το Lexus για να συμβολίσει τα σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα, ειδικά στον χώρο των τηλεπικοινωνιών και της πληροφορικής, και τις κινητήριες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης. Και το ελαιόδεντρο ως σύμβολο των αρχέγονων χαρακτηριστικών του ανθρώπου, της ανάγκης του για κουλτούρα, για κοινωνικούς σχηματισμούς και οικογενιακούς δεσμούς, για μια προσωπική πατρίδα.

Έτσι λοιπόν χθες, απολάμβανα τις διευκολύνσεις του Lexus, δουλεύοντας στο γραφείο μου με τη βοήθεια του τηλεφώνου και του internet. Το ελαιόδεντρο όμως είχε άλλη γνώμη…

…και ενώ ετοιμαζόμουν να εκτυπώσω μια πολυσέλιδη φορολογική κατάσταση της οποίας η προθεσμία έληγε εκείνη τη μέρα, η ρίζα ενός ελαιόδεντρου που κάποιος ξεριζωνε έκοψε την οπτική ίνα που παρείχε τηλέφωνο και internet στην περιοχή μου.
Εκτυπωτής και θεωρημένο έντυπο στο αυτοκίνητο, και δρόμο για την επιχείρηση…

Η ειρωνία είναι οτι κάποιο ανάλογο πρόβλημα είχε προκύψει και πέρσυ, όπου και πάλι την έβγαλα στο ίδιο κρύο γραφειάκι αντί για το ζεστό, φωτεινό γραφείο μου. Δεν με θέλει. Καθόλου…

…στο γραφείο, στο κρεβάτι, στο πάτωμα.
Σε κούτες, κουτιά, κουτάκια, σε φάκελα ή και χύμα.

Χρειάστηκε να σηκώσω πιο ψηλά τη βιβλιοθήκη μου χθες, οπότε την άδειασα αναγκαστικά. Και εκτός από τα βιβλία, ένας μικρός χαμός από άλλα πραγματάκια: μπιμπελό, φωτογραφίες, ενθύμια, αεροπορικά εισιτήρια, παλιές αποδείξεις, εγχειρίδια από συσκευές που έχουν από καιρό αχρηστευτεί.

Πιάνω ένα κουτί παπουτσιών. Μου φαίνεται πολύ πιο ελαφρύ από ότι θα έπρεπε για το περιεχόμενό που νόμιζα οτι είχε. Το ανοίγω και βρίσκω κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό, που νόμιζα οτι είχα χάσει. Περιεργάζομαι τα περιεχόμενα για λίγο, χαμένος στις αναμνήσεις που φέρνουν και το επιτρέφω στη θέση του. Πρέπει να τελειώσω με το συμάζεμμα εξάλλου…

Δυστυχώς, η ελπίδα οτι μπορεί και να γινόταν (επί τέλους) σωστή δουλειά αποδείχτηκε μάταιη… Μερικές ημέρες μετά, πέρασα από το σημείο που περάστηκαν οι οπτικές ίνες, και η κατάσταση του μπαλώματος ήταν τουλάχιστον τραγική:

…τόσο δύσκολο είναι πια;

Όταν ο άνθρωπος συνεργαστεί με τη Φύση αντί να την εξαναγκάσει σε υποταγή, το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον εξαιρετικό…

(φωτογραφίες: CC: by-nc-sa)

Με ελκύει ιδιαίτερα η θάλασσα.
Καθόλου παράξενο βέβαια, αφού ζούσα πάντα σε παραθαλάσσιο μέρος.
Έτσι και σήμερα λοιπόν που μπήκα στο αυτοκίνητο ο δρόμος με έφερε στην παραλία σχεδόν χωρίς να το σκεφτώ.

Δυστυχώς όμως, μόλις έβγαλα τη φωτογραφική για να συνεχίσω στο προχθεσινό μοτίβο, η αλαφρά -σχεδόν λυτρωτική- ψιχάλα μετατράπηκε σε βροχή που με έτρεψε σε άτακτη φυγή…
Θα επιστρέψω όμως.

(άσχετο: η αφηρημάδα ακάθεκτη… ευτυχώς που έχει έστω μια υποτυπώδη μνήμη η φωτογραφική, γιατί πάλι ξέχασα την κάρτα SD επάνω στον υπολογιστή…)

Ενημέρωση 21:05: Τελικά βγήκα και το απόγευμα, αφού αναβλήθηκε μια άλλη υποχρέωση που είχα. Κάπου αλλού βέβαια, αλλά πάντα δίπλα στη θάλασσα.

(εικόνες: CC: by-nc-sa)

Όλα τα πράγματα κάποια στιγμή θα πάψουν να είναι χρήσιμα και θα πεταχτούν, ανακυκλωθούν ή αφεθούν στη μοίρα τους. Δυστυχώς, συνήθως συμβαίνει το τελευταίο με αποτέλεσμα μια βόλτα στην παραλία να αμαυρώνεται από εικόνες όπως αυτές:

(εικόνες: CC: by-nc-sa)