Thoughtless Ramblings

Έχω μια έφεση να ανοίγω links που πέφτουν στο IRC (κυρίως αν φαίνονται αθώα (και ναι, έχω δει το goatse, πάμε παρακάτω)) οπότε το nerdtests.com φαινόταν αρκετά ανδιαφέρον (ξέρετε, quiz και βλακείες…) Τέλος πάντων, αφιέρωσα τα 10 λεπτά που ήθελε το τεστ και χωρίς πολλά πολλά, το σκορ μου (με το οποίο θα έλεγα οτι διαφωνώ βασικά):

Επίσημα…

Μαζί με το StarCraft II.. Νομίζω οτι έρχονται ημέρες γερού κολλήματος. :metalo:

Παίρνω πάσα από τη fog, και χωρίς πολλές εισαγωγές, ας ξεκινήσουμε:

1. Μικρός πήγαινα στο κατηχητικό. Δοκίμασα και ως παπαδάκι, αλλά βαρέθηκα μετά τη 2η Κυριακή και δεν ξαναπάτησα.
2. Στη μεγάλη κόντρα Nintendo – Sega είμουν κάπου στη μέση: Εμείς είχαμε ένα Master System II (με το Alex Kidd στη μνήμη!), τα ξαδέλφια μου δίπλα είχαν NES. Μοιράζαμε τις ώρες παιχνιδιού μεταξύ των 2 και είμασταν όλοι ευχαριστημένοι, ενώ θυμάμαι με την ίδια νοσταλγία τόσο τον Mario, όσο και τον Sonic.
3. Μετά τις παιχνιδομηχανές και τα coin-ops, το μόνο παιχνίδι που κατάφερε να με καθηλώσει για εκατοντάδες ώρες ως σήμερα είναι το Transport Tycoon (Deluxe), (και ο κλώνος του σήμερα, το OpenTTD). Ουσιαστικά, υπάρχει πάντα στο pc μου τα τελευταία 10 – 11 χρόνια.
4. Όταν πήγε να μου δείξει πως να οδηγώ μηχανάκι ο πατέρας μου, δεν ήθελα να μάθω. Φυσικά, μόλις έμαθα δεν κατέβαινα… Οδηγούσα 1 χρόνο περίπου πριν πάρω δίπλωμα, και δεν βρέθηκα ποτέ σε μπλόκο. Με σταμάτησαν πρώτη φορά 3 μέρες αφού το πήρα στα χέρια μου
5. Αποφάσισα τι μουσική μ’αρέσει και θέλω να ακούω όταν είδα το Matrix (Manson – Rock is dead :metalo: ). Μέχρι τότε πέρασα από Βίσση, Αλεξίου, Πασχαλίδη μέχρι hip hop & trance. Φυσικά, συνεχίζω να αξιολογώ κάθε τραγούδι ξεχωριστά, ανεξάρτητα από ταμπέλες.
6. Στα 26 μου συνεχίζω να ζω με τους γονείς μου, ήδη 2 χρόνια περισσότερα από οτι υπολόγιζα. Αν όλα πάνε κατ’ευχην αυτό θα αλλάξει σύντομα πάντως.
7. Το αυτοκινητιστικό μου απωθημένο είναι το Mazda MX-5 Mk.II.
8. ‘Ενα από τα μεγάλα μου μειονεκτήματα είναι οτι πολλές φορές δε ζητάω αυτό που δικαιούμαι. Και μου έχει στοιχήσει πολύ.
9. Είμαι παρορμητικός και πολλές φορές κάνω ή λεω πράγματα χωρίς να το πολυσκεφτώ, για τα οποία μετανοιώνω αργότερα. Ευτυχώς, τις περισσότερες φορές αφορούν χαζο-αγορές και το μόνο πράγμα που χάνω είναι μερικά (ή περισσότερα…) ευρώ.
10. Τείνω επίσης να γίνομαι αναβλητικός, και έχω χάσει γι’αυτό το λόγο προθεσμίες. Άλλοτε σημαντικές, άλλοτε όχι.

Τέλος,

• Για να με βάλεις να κάνω κάτι, πρέπει να μου κεντρίσεις το ενδιαφέρον για αυτό. Αν δεν και μου φανεί σαν αγγαρία, δεν θα γίνει ποτέ.

Αυτά τα ολίγα από μένα, πάσα τώρα στους arcanum & techjunkie.

Αδυνατώ να καταλάβω την αιτιολόγηση αυτού του διαλόγου:

Είναι απλώς προσβλητικός προς αυτόν που ξέρει γιατί πληκτρολόγησε αυτό που πληκτρολόγησε στη γραμμή διευθύνσεων, ενώ κάποιος που μπήκε ακολουθώντας κάποιες οδηγίες, θα έχει διαβάσει και τις προειδοποιήσεις που τις συνόδευαν, οτι δεν πρέπει να πειράξει αυτά που δεν καταλαβαίνει.

Αν παρ’όλα αυτά τις αγνοήσει, θα είναι άξιος της μοίρας του.

Εξάλλου, δε γίνεται να βρεθεί κανείς εδώ κατά λάθος, ούτε μέσω κάποιου διαλόγου πατώντας κουμπάκια στην τύχη. Οπότε;

Αυτή η χώρα είναι απίστευτα εχθρική σε αυτούς που θέλουν να οδηγήσουν για ευχαρίστηση, σε αντίθεση με αυτούς που ενδιαφέρονται απλώς για να μετακινηθούν πάνω σε τέσσερις ρόδες.

Πράξη πρώτη: Δρόμος επαρχιακός, μια λωρίδα ανά κατεύθυνση, αν και σχετικά ίσιος (παραδόξως). Βγαίνεις πίσω από ένα παλιό Laguna. Με τα βίας με 50km/h σε δρόμο που το όριο είναι 70 (και παρακάτω 80). Μόλις περάσει το πρώτο μπούγιο από απέναντι προσπερνάς, και -τι έκπληξη!- ο οδηγός φαίνεται οτι έχει μια σοβαρή συζήτηση στο κινητό, στο οποίο μιλάει χωρίς hands free (φυσικά!). Να σταματήσει σε μια άκρη για να μιλήσει ούτε συζήτηση…

Πάμε παρακάτω. Καθώς απομακρύνεσαι από τον κινητό κίνδυνο φτάνεις σε δεύτερο βραδυπορούν τρενάκι με “ατμομηχανή”  τον τυπικό τουρίστα: αργά-αργά, και στον κόσμο του. Καθόλου περίεργο βέβαια, και δεν φταίει αυτός κατά πάσα πιθανότητα αφού ούτε το δρόμο ξέρει (εξ ου και ο ανοιχτός χάρτης που κρατά ο/η σύζηγος στο δίπλα κάθισμα), και στο κάτω κάτω, γιατί να βιαστούμε βρε παιδί μου; σε διακοπές δεν είμαστε; Το ότι ο άλλος από πίσω έχει αργήσει να πάει στη δουλειά του επειδή εσύ μείωσες ταχύτητα για να χαζέψεις το τοπίο δεν έχει καμία σημασία… Και φυσικά, πυκνή κυκλοφορία στο αντίθετο ρεύμα, οπότε οποιαδήποτε σκέψη για προσπέραση καταπνίγεται χωρίς καν να εξεταστεί. Φυσικά, αν δεν συνατήσεις τον τυπικό τουρίστα, υπάρχει πάντα (και μεγαλύτερη) η πιθανότητα να είναι: μηχανάκι (bonus η ακόμα μικρότερη ταχύτητα), φορτηγό (έργων ή διανομής), φορτηγάκι, αγροτικό, παππούς με toyota ή opel εικοσαετίας και γενικώς πλήθος αργόσχολων ή/και φοβητσιάριδων οδηγών.

Πράξη δεύτερη: Φαληράκι. 6 μαρτυρικά χιλιόμετρα παρακάτω και φτάνουμε στα φανάρια. Επιτέλους! αναφωνείς καθώς από κει και κάτω ο δρόμος φαρδαίνει, αποκτά και δεύτερη λωρίδα ανά κατεύθυνση οπότε τα πράγματα γίνονται λίγο καλύτερα, ναι; Χα! θα ήθελες…

Τα σταθμευμένα αυτοκίνητα εκατέρωθεν του δρόμου ακυρώνουν την επί πλέο λωρίδα που προβλέπεται, οπότε συνεχίζουμε να συνωστιζόμαστε σε μία. Οι “ξεχασμένοι” που πηγαίνουν με 35-40km/h στην ημερίσια διάταξη, ενώ το ρεύμα καθυστερεί ακόμα περισσότερο από αυτούς που σταματούν για να στρίψουν σε κάποια διασταύρωση. Τα κουρελιασμένα νεύρα αρχίζουν να δέχονται τα τελικά τους χτυπήματα, ενώ το road rage ξεμυτίζει δειλά δειλά, έτοιμο να ξεσπάσει.

Πράξη τρίτη (και φαρμακερή): Βγαίνουμε στον “άνετο” δρόμο. 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση, διαχωριστική νησίδα τύπου Jersey και μπορούμε να ανοιχτούμε λίγο; όχι; μπαααααα….
Οι πιο πάνω κατηγορίες εποχούμενων κάνουν και εδώ αισθητή την παρουσία τους στην δεξιά λωρίδα. Οπότε με τη χρήση της αριστερής όποτε χρειάζεται μπορούν να επιτευχθούν μεγαλύτερες ταχύτητες, θεωρητικά. Στην πράξη έχουμε αριστερές στροφές (οπότε οι πιο πάνω οδηγοί αρέσκωνται να καταλαμβάνουν την αριστερή λωρίδα τουλάχιστον 3 – 4 km πριν τη στροφή τους, φανάρια σε διασταυρώσεις με σχετική κίνηση και τη συνηθισμένη περίπτωση  του παππού/γιαγιάς που βρέθηκαν αριστερά με 60 και ξέχασαν να κάνουν δεξιά, ή αυτών που βγήκαν να προσπεράσουν κάποιον-ους που πηγαίνει με 70 με την διαστημική ταχύτητα των… 71km/h! Και όλα αυτά, στην ανηφόρα (και δεν έχω φόρα).

Μ’αυτά και μ’αυτά φτάνεις 20km από τη βάση σου, στην πόλη, κάνοντας μια διαδρομή που κάποιο χειμωνιάτικο απόγευμα ή βράδυ που ερημώνουν οι δρόμοι γίνεται άνετα σε 12-15 λεπτά σε πάνω από μισή ώρα.. με τα νεύρα κουρέλια, ενδεχομένως και πονοκέφαλο.

Αξίζει;

Αξίζει να οδηγήσει κανείς 20 και πλέον χιλιόμετρα (συν άλλα τόσα για την επιστροφή) για ένα και μόνο κλικ;

Η απάντηση σε λίγο…

(για να μην αναφερθώ σε κάτι βαρύτερο)

Σαν να μην έφτασαν σήμερα οι αναποδιές στη δουλειά, έχασα και με ένα μεγαλοπρεπές 9-0 στο τάβλι…

Δεν πειράζει, από αύριο θα πάνε καλύτερα τα πράγματα (ελπίζω).

…Όσο ηλίθιος (όχι ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις) και να είναι κάποιος, δεν έχει διάθεση να χαραμίσει το χρόνο και τον κόπο του, για κάτι που ένα μεγάλο ποσοστό των αποδεκτών δε θα διαβάσει ποτέ (εγώ τον είχα γραμμένο στο procmail μου, μέχρι που ανακάλυψα το gmail).

(τονισμός δικός μου) (via linux-greek-users)