25th Jul 2008
Στη φωτιά
Όταν ξεσπά μια φωτιά, ο κόσμος συνήθως απομακρύνεται από αυτήν.
Το πηγαίνεις προς το μέρος της προκαλεί περίεργα συναισθήματα, ειδικά από το σημείο που αρχίζουν να φαίνονται οι φλόγες. Το στομάχι σφίγγεται, η ένταση της φωνής χαμηλώνει, το κλίμα μέσα στο αυτοκίνητο βαραίνει -μάλλον μαυρίζει-…
Φτάνουμε στο σημείο συνάντησης, στις παρυφές ενός εκκενωμένου χωριού και περιμένουμε οδηγίες. Ο ορίζοντας διάσπαρτος από καπνό και φλόγες που φαίνονται πιο έντονα με την πτώση του ηλίου.
Έρχονται οι οδηγίες, και μοιραζόμαστε σε 2 αγροτικά για να πάμεστο σημείο που μας ανατέθηκε: Μια αντιπυρική ζώνη στην άλλη πλευρά του χωριού όπου θα περιμένουμε τη φωτιά και θα προσπαθήσουμε να μην περάσει απέναντι.
Περνάμε μέσα από το χωρίο. Φώτα, φωνές, αυτοκίνητα, χαμός. Ένας μεσήλικας πεσμένος στην άκρη του δρόμου και στο βάθος οι σειρήνα του ασθενοφόρου. Που πάμε;…
Φτάνουμε στη θέση μας και βγαίνουμε από τα αυτοκίνητα. Η φωτιά στα 300 μέτρα περίπου και 3 μηχανήματα δουλεύουν συνεχώς επεκτείνοντας και καθαρίζοντας τη ζώνη. Μοιραζόμαστε φτυάρια, τσάπες. Κάποιοι κόβουν κλαδιά για αυτούς που δεν έχουν εργαλεία. Άλλοι κουβαλούν νερά. Κοιτάζω γύρω μου τους άλλους, βλέμματα απλανή να κοιτούν τη φωτιά.
Βλέπεις τεράστια πεύκα να λαμπαδιάζουν σε δευτερόλεπτα σαν σπίρτα και σε κυριεύει η απόγνωση. «Και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς μπροστά σε αυτό;» Όλες οι κλισέ εκφράσεις περνούν από το μυαλό μας. Ευτυχώς ο καιρός φαίνεται να είναι μαζί μας, καθώς δεν φυσάει καθόλου αέρας. Η ώρα περνά και εμείς βλέπουμε από μακρυά. Ευτυχώς εξαπλώνεται αρκετά αργά. Ένα πυροσβεστικό είναι παρακάτω και περιμένει μαζί μας. «Δεν μας έμεινε πολύ νερό, ζητήσαμε υδροφόρα, αλλά θα το παλέψουμε μαζί.» Μια μικρή ομάδα φεύγει για να δει τι γίνεται παρακάτω.
Τελικά μετά από ώρα (έχει φτάσει 2 σχεδόν…) βλέπουμε ότι η φωτιά δεν έρχεται προς εμάς, τουλάχιστον όχι γρήγορα. Απλά σιγοκαίει, και κατεβαίνουμε με το πυροσβεστικό παρακάτω όπου έχει πλησιάσει επικίνδυνα το δρόμο και απειλεί να τον προσπεράσει και να κατευθυνθεί στο χωριό..
Βρέθηκα με αυτούς που συνεχίσαμε παρακάτω σε ήδη σβησμένα για να προσέχουμε για τυχόν αναζωπυρώσεις. Ανεβαίνουμε στην πλαγιά και ασχολούμαστε με μερικές φλόγες εδώ κι εκεί. Μετά από λίγο (μπορεί και περισσότερο -εκεί χάνεις την αίσθηση του χρόνου-) βλέπουμε το μέτωπο που κατέβαινε στο δρόμο σβηστό. Εμείς εντοπίζουμε μετά από ώρα έναν πεσμένο σε θάμνους κορμό να καίγεται, και φωνάζουμε ένα πυροσβεστικό. Έρχεται και απλώνουμε μάνικες, τη σβήνουν. Βγάζω έναν φλεγόμενο κλώνο από άλλο θάμνο παραδίπλα…
Η ώρα έχει φτάσει 4 και τα πράγματα δείχνουν να ηρεμούν στο σημείο μας. Καταβεβλημένοι από την κούραση ευχόμαστε καλό κουράγιο στους πυροσβέστες που μένουν και φεύγουμε. Αύριο πάλι…
Leave a Reply