…όπου “γιαγιά” η μόλις 32 ετών Canon AE-1
Μπαταρία, φιλμ και φύγαμε.Ο 50ρης f/1.8 επάνω στη μηχανή, και ο 135mm f/3.5 συνοδεία.
Πήρα και για παρέα την “εγγονή” 350D για παρέα, και σύγκριση.
Η αίσθηση μου φάνηκε οικεία άλλα και περίεργη ταυτόχρονα. Ίσως να την είχα χρησιμοποιήσει λίγο μικρός και να μην το θυμάμαι. Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω. Το άνοιγμα του διαφράγματος ρυθμίζεται με ροδέλα επάνω στο φακό. Αυτό ήταν ουσιαστική διαφορά σε σχέση με τα κουμπάκια που έχουμε τώρα (όπως επίσης και η σημαντική έλλειψη σε αυτοματισμούς, αλλά αυτό το ήξερα έτσι κι αλλιώς.
Σύνθεση, εστίαση, κλικ…
Πιάνω τον εαυτό μου να πιέζει ελαφρά το κουμπάκι για να επιβεβεώσω την εστίαση. Και μετά θμάμαι οτι δεν έχει,,,
Χερότερα ακόμα, να κοιτάζω την πλάτη της μηχανής για να δω την προεπισκόπιση…Δεν έχει όμως, οτι βγήκε, βγήκε. Γυρνάς τον μοχλό προώθησης του φιλμ και πας παρακάτω.
Παρατήρησα οτι σκέφτομαι αρκετά πριν πατήσω το κουμπάκι… Εϊναι πολυτέλεια η χρήση πολλών φιλμ και όντως πρέπει να είσαι σίγουρος οτι θα ξεχωρίζει αυτό που θα βγει πριν το φωτογραφίσεις. Διαπίστωσα πως άρχισα να αντιμετωπίζω και την ψηφιακή έτσι, λίγες φωτογραφίες με περισσότερη σκέψη στην κάθε μία.
Ξεχωρίζει το μεγαλύτερο από την 350D viewfinder, απόλαυση να κοιτάς μέσα από εκεί και μια αίσθηση μεγαλύτερης συμμετοχής στη διαδικασία.
Νεότερα με την εξάντληση & εμφάνιση…
Post a Comment