Να σημειώσω κατ’αρχήν πως ότι κάνω τώρα με τη φωτογραφία, τα έκανε ο πατέρας μου πριν 30 χρόνια.
Μετά επέστρεψε στην Ελλάδα, και έχοντας απογοητευτεί από την κατάσταση στα φωτογραφικά καταστήματα στην επαρχία στις αρχές της δεκαετίας του ’80, και μην έχοντας την οικονομική δυνατότητα να στήσει δικό του σκοτεινό θάλαμο, τα παράτησε.
Του έμεινε όμως η AE-1, η οποία κατέγραψε όλες τις σημαντικές οικογενιακές μας στιγμές μέχρι τις αρχές της δεκαετίας που κλείνουμε οπότε και παροπλίστικε για χάρη της ψηφιακής ευκολίας.
Αυτό “αφού δουλεύεις ευκολότερα και πρακτικά χωρίς κόστος πέραν του εξοπλισμού” τον έκανε να δυσανασχετίσει όταν την έβγαλα από τη ντουλάπα, και το “άλλη η χάρη του φιλμ” μάλλον δεν τον έπεισε. Δεν συγκινήθηκε.
Αντίθετα, όταν είδε χθες το πρώτο σπιραλ να ανοίγει και να βγαίνει από μέσα το εμφανισμένο με τα χέρια μου ασπρόμαυρο φιλμ, διέκρινα μια λάμψη χαράς στα μάτια του που είχα πολύ καιρό να δω. Μπορώ να πω οτι ενθουσιάστηκε και λίγο…
Kodak T-Max400/Olympus OM-2N/Zuiko 50mm 1:1.4
Post a Comment